Afgelopen vrijdag mocht ik twee ex-gevangenen van Kamp Vught interviewen, voor het kritische oog en oor van 22 andere ex-gevangen en een paar honderd andere belangstellenden, vanwege de opening van de nieuwe expositie 'Ogen van de oorlog'. Kamp Vught en ik hebben wat met elkaar. Ik ben een paar jaar actief geweest bij de "Vrienden van Kamp Vught" en mocht meedenken en meepraten over wat daar nu staat en te zien is. Ik kom er nu minder, maar als ik er ben voelt het als een stukje van mij. 

Wat is en blijft het een bijzondere plek. Wat blijft het monument voor de slachtoffers van het Kindertransport en de nagebouwde cel waar het bunkerdrama zich afspeelde in mijn ziel snijden. Bekenden van me uit Tilburg luisterden de opening van de tentoonstelling muzikaal op met mooie passende muziek. Voor hun optreden nam ik twee van hen nog even mee het Kampterrein op. Ze weden er stil van Ze hadden al veel andere herinneringen aan de tweede wereldoorlog in andere landen gezien. Dat dit zo dichtbij is....

Ik mag Lotty Huffener, één van de ex-gevangenen, tot mijn vriendinnen rekenen. Haar foto is ook op de expositie Ogen ven oorlog te zien. Lotty heeft nogal wat beleefd toen ze in Vught gevangen zat. In het interview in het boek over de expositie zegt ze: "Af en toe vraag ik me af of ik misschien alles gedroomd heb." Dat zou heel mooi zijn, een slechte droom dat wel, maar wel een droom. Als het een droom was geweest zou de hele expositie er niet zijn geweest. Maar die is er wel, want helaas voor Lotty en haar andere lotgenoten, het was geen droom.

Ga dat zien: Ogen van de oorlog. Kijk op de prachtige foto's van Rogier Fokke in de ogen van de nog levende ex-gevangenen. Kijk in de ogen die heel veel gezien hebben.

Het is wat met die oude media. Schrijf ik een mooie column voor onze buurtkrant over Landschapspark Moerenburg, mijn achtertuin, is de opening al gebeurd en moet de krant nog in de bus vallen. Achterhaald. Dat heb je met oude media. Ik schreef dat Bleker misschien zou komen. Nou mooi niet. Ik had wel een slag om de arm gehouden: als ie mag van zijn jonge vriendin of in Zeeland geen polder hoeft te hozen. Nou, hoe dan ook: Geen Bleker te zien, in geen velden of wegen. Maar mijn achtertuin is dus geopend. Officieel door Marieke Moorman (die leuker en beter is dan Bleker) en nog wat hotemetoten. Ik ga straks maar even naar het kunstwerk in het waterpaviljoen waar een bankje staat om je te koesteren in een avondzonnetje.....eh....avondZONNETJE...wablief ?

Donlog heeft een papieren variant in de buurtkrant van de Armhoefse Akkers'het dorp in de stad' waar ik woon. Maar hij hoort hier ook.

Donlog mei: Moerenburg bijna klaar

Terwijl ik een weekje vrijwilligerswerk aan het doen was tussen door aids getroffen gezinnen in Hlabisa in Zululand, draaide het leven in ons dorp Armhoef gewoon door. Ik heb de grandioze Atelierroute gemist, waar honderden mensen van genoten hebben. En een deel van de laatste loodjes in Moerenburg.

Met veger en blik lopen de laatste werkers door het gebied om hier en daar nog ’n vuiltje en ’n stofje weg te halen. Het is toch nog een race tegen de klok, omdat –naar verluidt, want Donlog is niet genodigd- Henk Bleker de zaak komt openknippen, als-ie tenminste weg kan bij zijn nieuwe jonge vriendin en niet hoeft te hozen bij zijn polder in Zeeland.

De laatste dagen zijn nog even vele honderden beukenheggen geplant. Hier en daar een poort en honderden meters gaas. Gras is gezaaid en laat al voorzichtig een lichte groene gloed zien. De rietplanten zijn met hun voeten in het water gezet, zodat ze straks hun reinigende taak op zich kunnen nemen en het kunstwerk midden op het water snakt ernaar om van dichtbij gezien te worden. Honderden bomen beleven hun eerste lente in Moerenburg, als het tenminste nog ooit lente wordt. De laatste bergen zand worden verplaatst. Huize Moerenburg koestert zich al dagelijks in de ochtendzon, alsof het daar al eeuwen staat.

Vraag van de dag in Moerenburg is: ‘Vinde gij ’t scòn?’ Tsja. In Huize Donlog zijn de meningen verdeeld. Oud-Zomerlust baas Tejo heeft het op het terras van zijn eigen voormalige café over: ‘diejen roestbak’. Feitelijk klopt het een beetje, want het kunstwerk is nu al aan het roesten. Maar dat hoort er wel bij. Scòn ? Mooi ?

Toen ik twintig jaar geleden hier kwam wonen en mij aansloot bij de Werkgroep Behoud Moerenburg, leerde ik van Tejo dat het bijzondere van Moerenburg de combinatie van boerenbedrijven en de natuur was. Met kleine weilandjes, houtwallen daartussen, struikgewas waar vogels nestelden. Bramen plukken. Koeien die in de lente de wei in werden gejaagd, schapen met hun eerste lammetjes. Dat oude beeld is weg geploegd. Het is strak, recht, glad. Daar kunnen zelfs houten poortjes en bruggetjes niets aan veranderen. Maar de vraag was of het scòn is, is een lastige. Aan Huize Moetenburg begin ik al een beetje te wennen. De wandelpaden langs de opgepimpte afvoerstroom van de waterzuivering zijn alweer een beetje gewend. Hier en daar hebben wat bomen het niet gehaald, maar er staan nog reserve-bomen. Dus dat komt wel goed. Ik schort mijn uiteindelijke oordeel op.

Ruim negenhonderdduizend euro is er doorheen gejast, althans: dat lag er voor klaar. Wie weet, heeft het wel meer gekost. Ik moet denken aan die drie Polen die weken lang hebben lopen lassen. Ik vroeg of dat allemaal wel nodig was. In perfect Duits zei een van hen met een grijns: “Nodig, meneer? Nee, maar het geld moet op.”

Je kunt het niet vergelijken, het heeft niks met elkaar te maken, het slaat ook nergens op. Maar met een bruggetje minder of zo hadden we mijn vrienden in Hlabisa met al hun buren, een compleet nieuw leven kunnen geven.

Grieperigheid hield me binnen vanmorgen. Daarom 'Vrijheid geef je door' vanaf de bank thuis op Omroep Brabant gezien en niet als gast in Breda bij de groten der aarde. Indrukwekkend verhaal van Gauck, hij had zijn huiswerk gedaan, maar dat wisten we al van hem. Mooi programma waar de afgelopen maanden hard aan gewerkt is. Als jurylid mocht ik medenken over het mooiste en meest levende oorlog/vredsmonument van Brabant. Er zijn er meer dan vierhonderd. Fascinerend om te zien, hoeveel er zijn en wat daaromheen allemaal gebeurt. De jury was het eens over nominaties en winnaar. Ik persoonlijk was ook erg gefascineerd door het prachtige kapelletje hartje Tilburg, waar iedereen altijd zomaar voorbij loopt. Je moet er eens binnengaan. Heel bijzonder. Waar? Ik zal maar zeggen: waar de It's zat en dan slui door naar de Schouwburgring. Tegenover Appelsientje, de beste groente- en fruitwinkel van Tilburg, met het mooiste winkelmeisje van de stad.

In het boekje Levensreel voor Beginners, geinspireerd door niemand minder dan Benedictus zelf staat dat een mens niet alles tegelijk moet doen,wil hij het goed doen. Niks multitasking. Ik voel daar wel voor. Vergaderen en mail lezen, ik blijf het raar vinden. Mijn bank denkt daar anders over, kijk maar:

Toch maar eens zien of we het weer kunnen oppakken, een dageijks stukje. B.v. over Vita dat ik de afgelopen dagen gelezen heb. Door de Volkskrant afgebrand, maar toch een bijzonder boek over een onderschat probleem: depressies. Of over een bezoek aan Vila Augustus, een meer dan prachtige plek in Dordrecht aan het water. Waar je heerlijk kunt eten en waar de liefde voorn gebouw en tuin vanaf druipt. Over over het stoeltje dat hier bij ons over het kanaal in een klaprozen veldje staat. Het stoeltje van mijn overbuurvrouw Liesbeth die onlangs gestorven is. Wie er langs komt kan even op haar stoeltje gaan zitten om lief en leed met haar te delen. Het is een ontroerend plekje en wonder boven wonder is nog niemand op het idee gekomen om het ding mee te nemen of kapot te maken. Of over de veranderingen op mijn werk die nieuwe kansen bieden, maar toch ook weer even een reset vergen. Of over andere dingen. Voorzichtig maar weer eens oppakken Nu eerst naar de tandarts. Ook leuk.

Is er nog iemand op deze wereld die mijn blog leest?

Het was een prachtige quoot vandaag, ergens in een van de journaals. Van de meester zelf. Nee hij heeft nooit de Nobelprijs voor de literatuur gekregen. Maar dat geldt voor meer mensen. Tolstoi bijvoorbeeld. "En daar voelt u zich wel bij thuis?" vroeg de interviewer. "Ja", zei de meester.

Gisteren toch maar eens even naar BNR gebeld om te vragen of eind deze maand de proeftijd van Humberto Tan als opvolger van Bas van Werven is afgesloten. Onder het motto: mooie jongen, bekend gezicht, experiment mislukt. Ik ben al weer bijna helemaal terug bj Radio 1. Voor de niet luisteraars: Tan vervangt de geweldenaar van Werven sinds een maand en hij kan er niets van. Voert slechte interviews en weet niets van actualiteit en economie. 

Via het nummer dat steeds genoemd wordt (020 5158515) kreeg ik een vriendelijk meisje dat vroeg of ik een flitser wilde melden. Nou neuh, niet echt. Ik wilde met iemand praten over Tan. Ze gaf me een ander nummer. Wat vind jij eigenlijk van die nieuwe presentator van jullie, luidde mijn vraag. " Ik luister nooit naar BNR,"  zei ze. Van je eigen mensen moet je het maar hebben.

Ander nummer. Of ik de hoofdredacteur kan spreken. " Wie? De hoofdredacteur? Onze hoofdredacteur, zomaar aan de telefoon? Denkt u dat u die zomaar kunt spreken?" vroeg de eindredacteur. Alsof ik om een gesprek met Prins Bernhard vroeg. Neen dus. Maar de eindredacteur hoorde mij aan. Zij horen ook wel dat er nog dingen voor betering vatbaar zijn, maar zooo slecht vinden zij het nu ook weer niet. Ja, van Werven was beter, gaf hij toe, maar die ging nou eenmaal weg. Enfin, het ziet er dus naar uit dat Umberto voorlopig nog blijft. En dan kan het gebeuren dat je hem de volgende onnavolgbare openingsvraag aan een CEO van een groot bedrijf met mooie cijfers kunt horen stellen: "En, ja zegt u het maar..." . Die vraag zou iedereen wel willen hebben. Goedemorgen meneer Rutte, zegt u het maar....goede morgen meneer Wilders u bent live bij BNR, zegt u het maar....

Opening Poëzieroute op het Oventje op zondag 22 augustus 2010

‘Wie hier vertrok kwam er zelden vandaan’

Het bestuur van buurtvereniging ’t Oventje is begin dit jaar benaderd door enkele initiatiefnemers om een poëzieroute te ontwikkelen voor het Oventje. Het idee voor deze route is ontstaan bij de Udense stadsdichter en uitgever Maarten van den Elzen. Hij heeft in het verleden de gedichten uitgegeven van de dichter Eddie Besselsen, die in de jaren zeventig op het Oventje woonde en daar inspiratie vond voor zijn werk.

Maarten van den Elzen, bezig met een aantal poëzieroutes in Brabant, onder meer in Sint-Michielsgestel, Schijndel en Deurne, heeft het idee opgevat om ook het Oventje op te nemen in deze reeks. Hij benaderde oud-Oventjenaar Noud Cornelissen, schrijver van twee boeken over deze buurtschap. Als buurtvereniging werden we erbij betrokken en zoals dat op het Oventje gaat, wil ieder graag zijn bijdrage leveren.

Er komen op zeven plekken gedichten op kunststof panelen, die samen een route vormen. Er wordt een ‘wandelgids’ gemaakt, waarin de gedichten zijn opgenomen met aanvullende informatie over het Oventje. Naast werk van Eddie Besselsen zal ook een gedicht worden opgenomen van Marie Cornelissen-Van Walbeek. Zij woonde tot haar dood in 1999 op de Boekelsedijk. Haar gedicht krijgt een speciale plaats bij de kapel die enkele jaren geleden op het Achter-Oventje werd gebouwd. Kunstenares José Heerkens heeft enkele werken beschikbaar gesteld ter illustratie van het boekje.

Café Zomerlust begint aan een tweede leven

Als kind wist hij het al: “Ik wil een eigen zaak.” En eigenlijk wist hij toen ook al dat dat Café Zomerlust zou zijn. Gijs van Esch (29) is sinds een paar maanden de nieuwe uitbater van het café aan de Oisterwijksebaan. Voor hem is het een beetje thuiskomen, want hij is een paar honderd meter verder geboren en opgegroeid. Back home dus.
Gijs van Esch is gastheer in hart en nieren. Heeft ervaring opgedaan in verschillende buitenlanden: Curacao, Italië, Oostenrijk en West Palm Beach in de Verenigde Staten. En daarna in Nederland, de laatste tijd bij Voskes aan de Korte Heuvel. De buitenlandbagage die heeft hem veel gebracht: “Je leert jezelf goed kennen, je wordt er sterk en volwassen van als je op je eentje in het buitenland aan de slag gaat. Ik heb mijn leven uitgestippeld,” zegt hij. “Eerst veel ervaring opdoen en dan voor mijn dertigste een eigen zaak, dat was het plan.” Dat is gelukt, want in november wordt hij dertig. Perfecte timing dus.

Het nieuwe Zomerlust is een paar maanden open. De eerste avond had rustig “proefdraaien” moeten zijn, maar het vergrote terras zat meteen bomvol, dus ging Gijs de volgende dag maar meteen helemaal open. Zes dagen in de week, op dinsdag dicht. Hij heeft veel plannen, maar wil alles wel stapsgewijs doen. Hij wil graag de sfeer vasthouden die hij als kind kende, toen hij op zondag warme chocomel kwam drinken bij Tejo, na een frietje van Van Gool. “Ik wil graag een kindvriendelijk café. Daarom leggen we een speeltuin achter het café. Zomerlust moet verder een buurtcafé en een passantencafé zijn en dat lukt nu al een heel eind.”

Hij heeft een bescheiden lunchkaart die gaandeweg wordt uitgebreid en het is de bedoeling dat het uitbreidingsplan van Tejo Kromhout om er ook een eetcafé van te maken over een poos wordt uitgevoerd. “Ik ben van plan om dan veel met biologische en streekproducten te gaan werken. Groente  van ’t Rooi Bietje dat hiernaar toe komt. Andere producten van boeren en tuinders in en om ’t Groene Woud. Het zal geen sjiek restaurant worden, maar een goed eetcafé. Simpel en goed, dat is mijn motto,” zegt Gijs.

Maar dat is toekomstmuziek. Eerst gewoon een goed en gezellig café voor de buurt en andere mensen, voor wandelaars en fietsers. Langzaam opbouwend met activiteiten zoals b.v een vaste avond met live muziek of andere activiteiten. En met feesten of bruiloften,  de eerste twee trouwfeesten heeft hij al binnen. Er komt een openingsfeest òf op zijn dertigste verjaardag in november of in januari als Zomerlust 75 jaar bestaat.

O ja, nog even dit: Iedereen vraagt aan Gijs wat hij met de mooie es voor zijn café gedaan heeft. Ernstig geknot. “Nee, dat hebben wij niet gedaan, maar de gemeente. De boom is ziek. De kans bestaat dat hij nieuw uitschiet.” Laten we het hopen want zeg nou zelf: wat is toepasselijker dan een es voor het café van Gijs van Esch?

Onverwachte vrienden

(Door Lout Donders)

 Moraalridder. Zo voel ik me soms wel als ik ga zitten voor het maandelijkse stukje voor onze prachtige Buurtkrant. Moraalridder met een vingertje. Want er valt altijd wel iets te mopperen. Als het niet tegen de gemeente is, dan wel tegen de mensen die Moerenburg bevuilen met hun afval. Als die een keer niet het haasje zijn, zijn het wel de stratenmakers die te beroerd zijn om de derde tegel die ook scheef ligt, recht te leggen omdat dat niet op hun opdrachtbriefje staat. En als die een keer niet het probleem zijn, is het wel het verkeer in de wijk. Of zo.

Een nieuw seizoen, nieuwe ronde, nieuwe prijzen. Dit keer maar eens een positieve bril op. Er komen nog buurtkranten genoeg om van koers te veranderen als dat nodig mocht zijn.

Positief: we hebben een nieuw buurtcafé. Tejo (ja: Tejo, niet Theo) is pensionado geworden na vele tientallen jaren Zomerlust. Tejo gaat, Gijs komt. Gijs heeft leuke plannen en komt uit de buurt. Is dat leuk of is dat leuk?

Positief: op sommige plekjes in Moerenburg is al te zien dat er gewerkt wordt aan de toekomst. Nieuwe wilgen, nieuwe aanplant.

Positief: het eerste stuk van een nieuw pad langs het kanaal is zomaar uitgerold door een asfaltmachine, kan straks best leuk worden als de bouwvakkers van de Werf weg zijn.

Positief: het was een stuk rustiger met het verkeer in de JPC, vanwege de brug. Hulde, drie maal hulde aan de vrachtwagenchauffeur die de fietsbrug er bijna uit heeft gereden. Kijk, in principe ben ik tegen het kapot maken van spullen. Zeker van spullen van anderen of van ons allemaal, zoals een brug. Maar ook principes kunnen een andere kant hebben. De vrachtwagen die de brug een paar centimeter verplaatst heeft, heeft er wel voor gezorgd dat de weg langs het kanaal moest worden afgesloten voor doorgaand verkeer. En aangezien bij de gemeente blijkbaar verordonneerd is dat de reparatie best wel even kan wachten, lag hij er maanden kapot bij. Gevolg: dicht voor auto’s. Hoera, hoera!

Geen auto’s meer die bij het zien van enige vertraging op de Ringbaan of de Bosscheweg de sluiproute nemen. Vrachtwagenchauffeur: duizendmaal dank. Als ik je adres krijg, stuur ik een kaartje. Zomaar een onverwachte vriend erbij. Ik weet niet hoever de reparatie is als dit stukje verschijnt, maar met terugwerkende kracht zou ik wil zeggen: gemeente, doe maar rustig aan. Wij hebben keine Eile.

De verkeersafwikkeling vanwege de nieuwkomers in De Werf is nog steeds niet duidelijk. De kapotte brug heeft wel al keihard laten zien dat het voor de verkeersdruk in de wijk prima is, als het doorgaand verkeer verjaagd wordt. Met borden, met eenrichtingsverkeer, maar het beste met een kapotte brug. Soms is het leven simpel.

Is dit nieuwe journalistiek? Op de site van de Telegraaf staan de aantekeningen van de verslaggever die bij Wes en Yo was:

League

nu heb je het belangijkste wat er te winnen vbalt; de liefde van een viyw

jessey, die ovehandigdfe dringen, weggegeven brioer Xavier, huilen op zon moment realiseer je dat je je vader echt mist.

Champions League

WEes; champioins leagen gewonnen, wek bijna maar belangrijkste het hart van deze vrouw ghewonnen

erg emo

honderden mensen op de been

kaarsje voor Yp's vader Xavier

dienst in Engels half Italiaans

zo heet in de kerk, flesjes water water uitdelen, BLOEDHEET

schriftlezingen, christian broer Yo en een van haar zusjes deborah twee broers wesley gesroken jeffrey en rodney

Frogers en zoons, ali b, van der vaart, 5 voetballers en vrouw van Inter Milaan ze hadden alleenmaar oog voor elkaar

toen ze wareb getrouwd luid applaus