Is dit nieuwe journalistiek? Op de site van de Telegraaf staan de aantekeningen van de verslaggever die bij Wes en Yo was:

League

nu heb je het belangijkste wat er te winnen vbalt; de liefde van een viyw

jessey, die ovehandigdfe dringen, weggegeven brioer Xavier, huilen op zon moment realiseer je dat je je vader echt mist.

Champions League

WEes; champioins leagen gewonnen, wek bijna maar belangrijkste het hart van deze vrouw ghewonnen

erg emo

honderden mensen op de been

kaarsje voor Yp's vader Xavier

dienst in Engels half Italiaans

zo heet in de kerk, flesjes water water uitdelen, BLOEDHEET

schriftlezingen, christian broer Yo en een van haar zusjes deborah twee broers wesley gesroken jeffrey en rodney

Frogers en zoons, ali b, van der vaart, 5 voetballers en vrouw van Inter Milaan ze hadden alleenmaar oog voor elkaar

toen ze wareb getrouwd luid applaus

Alles is relatief. Dat geldt ook voor primeurs. Een primeur is een primeur als niemand het nog gemeld heeft. Ons buurtcafe is gered. Zomerlust is verkocht Na talloze jubilea houdt Theo Kromhout er mee op. En een buurtgnoot neemt het over. Gijs van Esch, gepokt en gemazeld in de wijk, op de Antillen en bij Voskes. Klein nieuws, maar daarom niet minder belangrijk. En ik zag 'm vandaag praten met mensen van Brand. Als dat toch eens waar zou zijn. Hoef ik nooit meer bier in huis te halen...

Het was lang stil hier. Eerst een woestijnreis, daarna -afgelopen zondag- het overlijden van mijn broertje. Ben veel aan het schrijven, maar vooral vor mezelf en voor morgen bij het afscheid. Het zijn trieste dagen. Veel warme woorden van veel lieve mensen. Doet goed, maar het helpt nog niet tegen het verdriet. We waren met zijn tweeën en nu ben ik alleen. Leeftijden doen er dan niet toe. Broertjes zijn broertjes voor het leven. Verwarring en verdriet vechten met elkaar.

“Vanmorgen even bij de achterburen geweest.” Als ik dat thuis zeg, weten ze precies waar ik was. Bij de Trappisten. Een paar keer per jaar. Zomaar even.
Het kan niemand ontgaan in onze wijk. Het klokje van Koningshoeven. Om even voor vieren ’s morgens vroeg en tegen zevenen, als de zon aan het opkomen is. Al bijna 130 jaar klinkt dat over Moerenburg dat op dat tijdstip ontwaakt of zich uitrekt voor een nieuwe dag. Op 5 maart 1881 gebeurde dat voor het eerst, daar op die plek.
Af en toe, heel af en toe, krijg ik de geest en zie ik het licht. Dan schiet ik mijn bed uit, snel aankleden en hup naar de Trappisten, ofwel de ‘Cisterciënzers van de strikte observantie’'. Douchen kan later, volgens mij doen mijn gastheren dat ook niet op dat moment. Meestal tegen zevenen, voor de lauden (het morgengebed), een enkele keer tegen vieren voor de metten (de nachtwake). Er is geen mooiere manier om de dag te beginnen. Als de poort in alle vroegte wordt opengemaakt, sluiten direct de rust en sereniteit zich als een warme deken om je heen. Alsof de wereld stilstaat, alsof de muren van het klooster en de kloostertuin de hectische, snelle, onverdraagzame buitenwereld buitensluit of zelfs even stilzet.
Eenmaal binnen, via een klein zijdeurtje, is het altijd eventjes fris in de imposante en tegelijk sobere kerk. Je neemt een gebedsboek of je gaat gewoon ergens in de koorbanken zitten. Klokslag zeven uur komen de paters binnen en zingen hun gezangen. Het maakt rustig. Zo wordt hier de dag ingezet, 365 dagen per jaar. Wel wat anders dan muesli, espresso, twee of drie kranten en ‘hup’ weg naar de baas.
Of je nou in God gelooft, in Boeddha, Peerke Donders, de paus, de paashaas of in jezelf, het maakt niet uit als je daar zit. Iedereen is welkom en iedereen is gelijk. Zo voelt het. En dat in onze eigen achtertuin. Mooi hè ?

Trots op Tilburg? Hm, vaak wel, soms ook heel erg niet.

Jan, zeker nu! Welke Jan? Melis? Hamming? Of een van mijn buurmannen die Jan heten? Doen die mee dan? Loes misschien van de Tilburgse Volks Partij? Of Veerle die heur haar in de kleur van de SP-tomaat draagt. Marjo misschien, die zin heeft in een nieuwe toekomst.

Hans? Oh nee, dat kan niet meer. Die heeft, nadat hij Ruud eindelijk heeft laten struikelen, ook zelf zijn biezen gepakt. Jammer, zulke mensen moeten ook een keer de kans krijgen, dan wordt duidelijk wat ze kunnen en wat ze niet kunnen. Opluchting wel, want hij wilde –geloof ik- het draaiend huis meteen slopen. Dat blijft dus behouden? Of de VVD, die –blijkt op de affiches- wel tot twee kunnen tellen. Voorwaar! Minder regels, o.k., maar twee zijn er wel heel weinig vrienden! Hier en daar wat regels maakt het leven wel draaglijk.

Natuurlijk gaat de chef van Donlog stemmen voor een nieuwe gemeenteraad. Want wie geen gebruik maakt van zijn of haar stemrecht moet later ook niet zeuren, heeft geen recht van spreken en weet niet wat hij laat schieten. De Donlog-chef was regelmatig in landen waar ze niet wisten wat een stembus was. De mensen daar begrepen me niet als ik zei dat er bij ons ook veel mensen thuis blijven. Gaan dus!

Kan iemand mij vertellen wat het nut is van de Cityring in Tilburg, los van de nieuwe straatbekleding, straatlampen en zo? De rechtsdraaiende Cityring. Volgens mij net zo'n onzin als rechtsdraaiende yoghurt. Trots meldt de stad op borden dat ie zo goed als klaar is. In elk geval wat de verkeersstroom betreft. Ik snap er niks van. Moest gisteren een boek ophalen bij Livius, de leukste boekhandel van de city. Drie kwartier onderweg geweest, omdat we met zijn allen rechtsom moeten. Ik weet niet of het de bedoeling is, maar mij jagen ze zo wel weg uit ' de city'  die trouwens wat mij  betreft gewoon ' de stad'  heet.

Afgelopen week in Suriname geweest. Het was mijn vijfde keer alweer! Dit keer voor de première van onze film daar. Het was een mooi feestje. Tropische temperaturen, met een sapje erbij. Een kerk omgebouwd tot theater. Paar honderd genodigden. De president kon niet komen, die was in Rome. Maar er waren genoeg andere interessante mensen. Hiermee is ons verhaal rond. Peerke Donders begon zijn leven in Tilburg en eindigde in Suriname. Onze film begon in Tilburg en is nuj ook in Suriname waar hij op alle televisiezenders komt. De kranten schreven enthousiast. De bezoekers van de voorstelling in Paramaribo waren trots, ontroerd en vertelde dat ze blij waren dat ze nu 'het hele verhaal' over Peerke Donders kennen. Dat is een compliment, op de eerste plaats voor de inhoudelijke mensen: Ellen van Kempen, Anne-Marie van Oosteren en André van Dongen. Maar uiteindelijk voor de hele crew, hier en daar. Het zit er nu echt op. De klus is klaar. Het was weer fijn om even daar te zijn.

Soms spreek je wel eens iemand. Onze stad viert feest, want tweehonderd jaar geleden gesticht. Er gebeurt van alles. Dat het gevierd moest worden was mede een idee van de inmiddels werkeloos thuis zittende Ruud Vreeman. Althans hij omarmde het idee met zijn hele postuur. Een van de uitingen is een klein raar straatje waar niemand ooit komt, dat plotseling Wall of Fame heet en waar de Groten der Tilburgse Aarde in een tegel worden vereeuwigd. Nauurlijk zou de burgemeester er ook een krijgen want hij vndt dat een stad iets moet doen met haar historie en haar 'hier en nu' . Zo heb ik hem dat vaak horen zeggen. Nou, mooi niet. Het schijnt dat de tegel met zijn handtekening never ever daar komt te liggen Hij is wel al gemaakt, dat betonnen ding. Maar in dat rare straatje krijgt hij gen plek Hij schijnt hem te krijgen voor zijn tuin van zijn huis in Tilburg...maar of ie daar nog lang woont?

Het werk zit erop: de film is klaar en het Peerke Donders Paviljoen is geopend. Jaren werk met veel bewogen en betrokken mensen. Nog de première in Paramaribo volgende maand en dan is het echt gedaan. Even rust, even geen grote projecten. Maar wel op afstand betrokken bij de Stichting Peter Stigter aan de Muur . Want een mens moet een beetje van zijn talenten en/of energie inzetten voor een goed doel. Toch? Als het enigszins kan. Over twee weken wordt de stichting officieel gelanceerd, maar de site vertelt al veel. Ik zeg: bestellen maar die kunstwerken. Kan via de site, maar ook via een mailtje aan mij, meneer de voorzitter zelf.

Collega Toine van Corven is het beu, net als ikzelf en net als veel andere mensen in deze stad. Actie dus. Zijn oproep:

Tilburg van beu naar beter
 
“Het huidige verziekte politieke klimaat schreeuwt om een nieuw normbesef.”
Zo luidt de eerste regel van een manifest dat zondag 25 oktober door meer dan honderd bezorgde inwoners van Tilburg is opgesteld.
Het manifest is een protest tegen verdere verloedering van de plaatselijke politiek.
Het is gericht aan alle Tilburgse politici, ongeacht hun partij.
De leden van de gemeenteraad buitelen al geruime tijd over elkaar heen op een manier die de stad grote schade toebrengt.
Naar buiten toe krijgt het imago van Tilburg daardoor een enorme deuk, en in de stad raken de onderlinge verhoudingen steeds ernstiger verstoord.
 
Tilburg is het beu.
Tilburg verdient beter.
 
Ga naar www.tilburgvanbeunaarbeter.nl en sluit je aan!

Zo we hebben hier bijna geen burgemeester meer. Lang leve de politiek. Iets verzwegen, vanwege het gevoel van een dodelijk dilemma. Het was allemaal niet zo fraai wat er gebeurde, ofschoon dat gezeur over Midi ook wel heel erg uitvergroot wordt: kijk eens wat er nu staat voor een theater, daar kan de stad trots op zijn en in het licht van de eeuwigheid vallen de kosten best mee. Maar het ging niet meer om het theater. Welnee. Maar hoe dan ook, onze burgemeester heeft vanmorgen de handdoek ik de ring gegooid. Jammer. We hadden een burgemeester van statuur. Een man die echt een vriend van de stad geworden is. Een man met visie. Een man die door muren gaat. Een man die in korte tijd veel voor elkaar heeft gekregen. Eigenlijk een man waar deze stad heel blij mee zou moeten zijn na zijn bestuurlijk wat bleke voorganger. Het besluit om hem weg te sturen is democratisch genomen, daar hebben we het mee te doen. Maar wat dwars zit, is dat de firma Fortuyn Vooruit nu met de eer gaat strijken. Consequent met modder gooien lijkt te werken.

Gisteravond op en neer met een taxi van Tilburg naar Hilversum, voor een gesprekje met John Jansen van Galen in ' 'Het Oog'. Dat was het dan, een weekeind vol met "Peerke Donders, zijn leven, zijn brieven". Talloze media gesproken. Altijd interessant als je zelf in dat vak zit. Het ANP dat m'n naam eerst verkeerd schrijft. De fuikvragen waarvan je vantevoren al weet waarom ze gesteld worden waar het heen gaat: " Toch ook een beetje een rare man, die Peerke Donders...." Het was leuk. Samen met niemand minder dan Cynthia McCleod naar de bios. Zij zach zichzelf voor het eerst op dat grote doek. Raar als je dan tussen verder 'heel gewoon publiek'  zit. Mensen die gewoon komen uit interesse. Ze reageerden positief. In het Oog dook Cyntia ook even op. Zo spreek je elkaar nog eens. En nu overt tot de orde van de dag. Ook leuk.

Het zit erop. Drie premières gisteren van onze film 'Peerke Donders, zijn leven, zijn brieven'. De kroon op een klus van zo'n drie jaar. Met geweldige mensen. Veel beleefd. Veel gelachen, veel gezien, veel discussies. Soms was het lastig. Maar het heeft tot iets moois geleid. Talloze keren op een klein schermpje gezien, maar nu: viier bij zes ! Indrukwekkend. De reacties zijn goed. Dat is fijn. Trots op iedereen die eraan heeft gewerkt. Trots op de harde kern.

Mevrouw van de Oetelaar houdt vocht vast en vestigt zich met twee prachtige nieuwe nachthemden, vers uit de verpakking, in kamer 4b. Een andere patiënt brengt de zuster tot razernij omdat ze met het verkeerde dossier de intensive care in is gebracht. Mevrouw had zelf toch ook een beetje kunnen opletten. Weer een andere patient krijgt op zijn donder omdat hij zijn infuus leegdrinkt. En de zuster? De zuster probeert het allemaal een beetje in het gareel te houden. Morgen begint Kamer 4 b. Beterschap allemaal !

En dan kan het zomaar gebeuren dat je bij V&D bent (niet om boodschappen te doen, maar om een vers sapje te pikken en de route af te snijden, want wat moet een mens anders bij V&D?) en dat plotseling tussen de klanten zo'n vijftig mensen ineens beginnen te dansen, tussen de rekken, tussen de andere klanten. De Dansweek ja, zo maar op een zaterdagmiddag. En dan kan het gebeuren dat je in het Textielmuseum in gesprek raakt met een tufter die met hart en ziel bezig is aan een werk van Marc Mulders. De man gaat in juli met pensioen, als het dan nog niet klaar is, maakt hij het toch af. Tegelijk zie je in datzelfde Textielmuseum een mooie tentoonstelling van een ontwerpersclub die in Geldrop huist, tegen een geluidsdecor van denderende weefmachines. En dan kan het gebeuren dat je in de gebouwen waar vroeger Uitgeverij Zwijsen zat, op een keur van jonge kunstenaars stuit die het mooiste laten zien wat ze in huis hebben. Dat allemaal op een doordeweekse zaterdagmiddag. En dan hebben we Bill Viola bij De Pont nog niet eens gehad. Tilburg is toch echt de stad waar het gebeurt.